كاش میدانستم ... به چه می اندیشی ؟؟؟
كه چنین گاه به گاه
میسرانی بر چشم.... غزل داغ نگاه !
می سرایی از لب.....شعر مستانه آه !

راز زیبایی مژگان سیاه
در همین قطره لغزنده غم ....پنهان است !
و سرودن از تو
با صراحت ! بی ترس ! .... باز هم كتمان است !

كاش میدانستم ... به چه می اندیشی ؟؟؟

رنج اندوه كدامین خواهش
نقش لبخند لبت را برده ؟؟؟

نغمه زرد كدامین پاییز ...
غنچه قلب تو را پژمرده ؟؟؟؟

كاش میدانستی .... به چه می اندیشم ؟
كه چنین مبهوتم ....
من فقط جرعه ای از مهر تو را نوشیدم !!!
با تو ای ترجمه عشق "خدا" را دیدم !!!

آه ای میكده ام !!!
گاه بیداری را
از من و بیخبری هیچ مخواه !
كه من از مستی خود هشیارم !

كاش میدانستی ... به چه می اندیشم !!!
كاش میدانستی!!!!
كاش ...

دوباره سكوت

دوباره تنهايي

دوباره من و يك دنيا خاطره دوباره تنها شده ام دوباره دلم تنگ است

به اندازه غم يك گل پژمرده به اندازه

سوز و تب يك دشت باران نخورده به اندازه اندوه مرغي تو قفس

دوباره صورتم نم اشك را حس كرد

دوباره باران را به انتظار نشسته ام

دوباره درد را به مداوا نشسته ام

دوباره دلشوره به دل نهفته ام

دوباره ميخوام بسوي تو بيايم

دوباره دلم هواي تو را كرده

دوباره دلم هواي تو را كرده

اشک هایم را ببین سرد است و بی جان نازنین
باختم خود را به چشمان تو آسان نازنین

باز جریان تمام لحظه هایم با تو است
تا ته این کوچه گردی های حیران نازنین

کاش بودی تا ببینی در هجوم بی کسی
باز می خوانم تو را با چشم گریان نازنین

بی تو بودن مرگ من در وحشت تاریکی است
همچو برگی در میان خشم طوفان نازنین

پشت حسرت های سوزان دلی پر تاب و تب
کلبه ای اینجاست دور افتاده ، ویران نازنین

با دو دست شوق ، قلبم کاش میشد می نوشت
پشت پلکت قصه ای از عشق پنهان نازنین

ساده و بی پرده گفتم پر ز احساس وجود
دوستت دارم ، نمی گردم پشیمان نازنین

با تو لبریز از غزل هایی همه پر رمز و راز
بی تو اما واژه هایم رو به پایان نازنین

حرف بسیاران برایم هیچ اما خود بگو
چیست من را پوکی این عشق تاوان نازنین ؟

دست بی منت بکش بر بال تنهایی من
می تپد قلبش ولی زخمی و بی جان نازنین

گرچه در فکرت اسیرم ، عاشقانه می رهم
خود شکستی بر دل من قفل زندان نازنین

کاش با نور تو مهتابی ترین مستی من
آسمان تیرگی می شد درخشان نازنین

کاش می گفتی کنون با من که هستم پیش تو
ختم می کردی تو این شعر پریشان نازنین

کاش آسمان ميدانست درد من چيست !

کاش ميدانست نياز من چيست!

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم....

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست!

دلم مثل کوير از محبت و عشق خشک و بي جان است ،

 عاشقم ولي ، يک عاشق تنها!

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست....

کاش دريا ميدانست کوير چيست!

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها!

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس!

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست ....

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است....

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست!

راستش هر جا رفتم نتونستم درد دل کنم...

اینجا بهترین جای درد دله...جایی که یه روزی با عشق ساختمش...

ساختمش که همه غمام رو بریزم توش...

کجا بهتر از اینجا...جایی که باهاش خیلی خاطره دارم...

حالا که تنها شدم تو میشی بهترین دوستم...

با آهنگی که داری آرومم میکنی...

همه غمایی که من دارم تو هم داری...

پس بهتره که باهم باشیم این چند روزه رو...

فقط مواظب باش کسی رو ناراحت نکنیا...

چون تو منی...

ومن بازم برای یک نفر مینویسم و تا وقتی من زنده ام

 تو نیز زنده ای و باید با هم آواز دل سر بدیم...

ممنونم ازت مشکی من...

بذار برن  بذار همه برن   بذار تنهای تنها بشی 

 تنهایی رو دوست دارم 

  تنهام بذارید میخوام راحت بمیرم

يادم نرفته است
گفتي : از هراس باز نگشتن
گفتي : پيش از غروبِ بادبادكها برخواهم گشت
گفتي : طلسم تنهايي تو را
با وردي از آواي آسمان خواهم شكست
ولي بازنگشتي
و ابر بي بارانِ بغضهاي پياپي با من ماند
بي مرزيِ اين همه انتظار با من ماند
بي تو ؛ من ماندم و الهه شعري كه مي گويند
شعر تمام شاعران را انشاء مي كند
هر شب مي آيد
چشمان منتظرم را خيس گريه مي كند و مي رود
امشب ؛ اما در اتاق را بسته ام
تمام پنجره ها را بسته ام
بگذار الهه شعر
به سروقتِ شاعران ديگر اين دشت برود
من مي خواهم خودم برايت بنويسم
مي بيني ؟
ديگر كارم به جوانبِ جنون رسيده است
مي ترسم وقتي كه از اين هجرت بي حدود برگردي
ديگر نه شعري مانده باشد ؛ نه شاعري
كم كم ياد گرفته ام به جاي تو فكر كنم
به جاي تو دلواپس شوم
حتي به جاي تو برسم
چون هميشه كنار مني
كنارم هستي اما .......

باسكوت مي توان نگاه را معنا كرد و آن را با عشق به دل پيوند زد مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم 

سينه ام آينه اي ست
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار
آشيان تهي دست مرا
مرغ دستان تو پر مي سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد
من چه مي گويم ، آه
با تو اكنون چه فراموشيها
با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست
تو مپندار كه خاموشي من
هست برهان فرانموشي من
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه برمي خيزند

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم
چهره تلخ زمستانی جوانی
پشت سر
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پایز بودم 
 

این کارت پستال رو یکی از دوستام به مناسبت تولدم بهم داده

منم به احترامش گذاشتمش تو سایت تا همیشه به یادش باشم

ازش خیلی ممنونم

نام نیکت همه جـــــــــا ورد زبان است هنوز

بي تو تنهايم اما اين تنهايي زيباست .

هرسو كه مي روم آن را با خود مي برم تا به ديگران نشان دهم .

اما ... اما ... مگر مي شود خاطرات تو را به كسي نشان داد

مگر مي شود از تو دم زد .

من از دنيا دارم . .

دوست دارم تو را تنگ در آغوش بگیرم و
تمام دلتنگی هایم را با شعر هایم به سرزمین چشمانت هدیه کنم .
دوست دارم شبنم های دلواپسی ام را روی گونه هایت جاری سازم و
صورتت را از اشکهایم خیس کنم و
تو محکمتر از همیشه به من بگویی : دوستت دارم عزیزم

من همون تنهـاترينم که دلم رو به عشق تــو سپردم

تـو همـون اميـد بودنی که به اميد تـــو هنوز نمردم

مـن همون خسته ترينم کـه ديـگه طاقت دوريتو ندارم

تـو همونی که آرزومه دستمو تو دست گرم تو بذارم

من همـون دريـای دردم که مي خوام دورت بــگــردم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

مـن همون بــدون ماهـم که حتـی ســتـاره هـم نــدارم

       فدای مهربونيات

            فدای اون خنديدنت

                خودت بگو چيکار کنم تا ديگه تنها نمونم

اگه بهم بگی آره

         ديگه دلم غم نداره

       يادته گفتی هر چی عاشقه از عشق تو کم مياره ؟

             تنها دليل زندگی

                    کاشکی فقط بگی آره

 من ترا سخاوتمندانه به کسی هدیه میدهم ...
که از من عاشقتر باشد و از من برای تو مهربانتر....
من ترا به کسی هدیه میدهم...
که صدای ترا از هزار فرسخ راه دور در خشم... در مهربانی...در دلتنگی...
در هزار همهمه ی دنیا یکه و تنها بشناسد
من ترا سخاوتمندانه به کسی هدیه میدهم
که راز افتابگردان
و تمام سخاوتهای عاشقانه ی این گل معصوم را بداند
و ترنم دلپذیر هر اهنگ...هر نجوای کوچک...
برایش یک خاطره ی مشترک باشد...
او باید از رنگین کمان چشمان تو تشخیص بدهد
که امروز هوای دلت افتابی
یا ان دلی که من برایش میمیرم
سرد و بارانیست...
ای بهانه ی زنده بودنم
ترا سخاوتمندانه به کسی هدیه میدهم
که قلبش
بعد از هزار بار دیدن تو
باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد
همانطور عاشق...
همانطور مبهوت وقار و جمال بی مثال تو....
ایا کسی پیدا خواهد شد؟!!!
از من عاشقتر...

روزبعداز رفتن تو اينه جا خورد تا منو ديد
آينه بامن گفتگوكرد اول ازحال تو پرسيد
روزبعدازرفتن تو رازقي مرد باغچه خشكيد
دل اطلسي شكست و شعرم از دست تو رنجيد
روز بعد از رفتن تو ظلمت تازه ورق خورد
نسترن هاي رو تاقچه بي تو پرپر شد و پژمرد
نفسامو سينه پس زد زمين عاشقاشو بلعيد
دل اسمون گرفت و بارون فاجعه باريد
روز بعد از رفتن تو

گفتم كه رفتنت يه روز قاب دلـم رو مـيشكنه

گفتي كه اين بخت تو بود تقدير تو شكستنه

حس ميكنـم پيش مني هنـوزم عاشقترينم

گفتم بمون اون روز ميــاد غصه هامون تموم ميشه

گفتي اگه با هم باشيم لحظه هامون حروم ميشه

حس ميكنـم پيش مني هنـوزم عاشقترينم

وقتي رفتي همه دنيــا رو سرم انگاري خراب شد و دلم شكست

ساز من زانوي غم بغل گرفت رفت و كز كرد گوشه اتاق نشست

حس ميكنـم پيش مني هنـوزم عاشقترينم

از وقتي رفتي هيچ كسي همدرد و همرازم نشد

هيچ كسي حتـي يه دفـعـه هم غصه سازم نشد

رفتي ولي بدون هنوز عاشقتم تا پاي جون

دل بهاريم عاشـقه چه تو بهار چه تو خزون

حس ميكنـم پيش مني هنـوزم عاشقترينم

 اي كسي كه از نگاهت مي ميرم
اي كسي كه با تو آروم مي گيرم
من رو با وجودت آرامش بده
قلبتو با قلب من سازش بده
نزار تا بي تو دلم تنها بمونه
چيزي جز يادت برام باقي نمونه
با حضورت آسمونو آبي كن
هوا رو با اون نگات آفتابي كن
اي عزيزم
بهترينم
با تو من........عاشقترينم

زندگی زخم و تو مرحم من
زندگی شوق گناه دل من
زندگی لذت بوئیدن تو
زندگی عطر وجود عاشقت
زندگی حسن نگاه صادقت
زندگی غم واسه نبودنت
زندگی شوق واسه رسیدنت
زندگی حرف دلت رو خوندن
شایدم حسرت و تنها موندن
زندگی شاید همش ساز و نواست
زندگی هر چی که هست باید که ساخت

شمع بود اما کوچک بود. نور هم داشت اما کم بود.
شمعی که کوچک بود و کم برای سوختن پروانه بس بود
مردم گغتند: شمع عشق است و پروانه عاشق.
و زمین پر از شمع و پروانه شد.
پروانه ها سوختد و شمعها تمام شدند.
خدا گفت: شمعی باید دور شمعی که نسوزد شمعی که بماند.
پروانه ای که به شمع نزدیک می سوزد عاشق نیست.
شب بود خدا شمع روشن کرد. شمع خدا ماه بود. شمع خدا ددور بود.
شمع خدا پروانه می خواست . لیلی پروانه اش شد.
بال پروانه های کوچک زود می سوزدزیرا شمع ها زیادی نزدیکند.
بال لیلی هرگز نمیسوزد لیلی پروانه شمع خداست.
شمع خدا ماه است. ماه روشن است اما نمی سوزد.
لیلی تا ابد زیر خنکای شمع خدا می رقصد.

تا تو هستی عشق هم اينجاست اين جا پيش من
تا تو هستی عشق آيين است و رسم و کيش من
تا تو هستی سهم من از اين جهان ديوانگی است
تا تو شمعی کار من تا انتها پروانگی است
تا تو هستی آن دلی بايد که يکسر خون شدن
تا تو ليلايی خوشا تا بی کران مجنون شدن
عالمی گويند تنها بوده ای در اوج غم
نيستی تنها تو ای زيبای من تنها منم

باز هم تو نيستي باز هم دلم پر است
زندگي بدون تو خارج از تصور است
پرسه اي كه ميزنم اوج دل گرفتگيست
خنده اي كه ميكنم از سر تظاهر است
بي وساطت تو اي ابي هميشگي
بين اب و اينه سايه تنفر است
از جداره هاي خواب آفتاب من بتاب
زير سايه زيستن واقعا نفس بر است
باز هم در اينه خيره ميشوم ولي
باز هم تو نيستي باز هم دلم پر است

ســلام کعبه ! سلام آستان سبـــــز سجودم
ســلام قبله ء من ، هستی ام ، تمـام وجودم
سلام عشق نجيبی که صاف و ساده و پاکی
فـــــدای نيــــــم نگاهـــت تمام بــود و نبــودم
رسيده ام به تو در اوج عشــــق و شور و تنزل
رسيــــــده ام به تــو در اوليــــن پـگاه صعـودم
دلــــــم کبـــــــوتر کی بــود از نـــژاد تحيـــــــر
که ســــــر بريــدهام آن را در آستـــــان ورودم
زلال و ساده و بی پرده می سرايمت امشــب
پس از گذشتن عمـــــــری که پرده دار تو بودم
به زير بارش چشمـــــــــــان آشنای تو امشب
چه پـــاک و آبــــی و مهــــــــــربان شده بودم
مــــــــرا کبــــــــوتر اين گنبـد ستاره نشان کن
کـه روی بــــام تـــــو معنـــا شود فراز و فرودم .

از زندگی متنفرم.......... اما تو را دوست دارم
می خوام برم .......... ولی موندن رو دوست دارم
می خوام از یادم بری .......... ولی یادت رو دوست دارم
می خوام خوشحال باشم .......... اما غم تو رو هم دوست دارم
می خوام زندگی کنم .......... اما مرگ رو هم دوست دارم
می خوام با تو باشم .......... اما تو من رو نمی خوای
می خوام بهم بگی برو بمیر .......... اما تو این رو هم از من نمی خوای
می خوام بگم که رفتی .......... ولی چطور وقتی تو هستی؟؟؟

...شاید

خبر آمد خبری در راه است
سرخوش آن دل که از آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...شاید
دست افشان...پای کوبان می روم
بر در سلطان خوبان می روم
می روم بار دگر مستم کند
بی سر و بی پا و بی دستم کند
می روم کز خویشتن بیرون شوم
در پی لیلا رخی مجنون شوم
هر که نشناسد امام خویش را
بر که بسپارد زمان خویش را
با همه لحظه خوش آواییم
در به در کوچه ی تنهاییم
ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر
نغمه ی تو از همه پر شور تر
کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی
کاش که همسایه ی ما می شدی
مایه ی آسایه ی ما می شدی
هر که به دیدار تو نایل شود
یک شبه حلال مسائل شود
دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت

تو مثل خواب نسيمي به رنگ اشك شقايق
تو مثل شبنم عشقي به روي پونه عاشق
تو مثل دست سپيده پر از تولد نوري
تو مثل نم باران لطيف و پاك و صبوري
تو مثل مرهم ياسي براي قلب شكسته
تو مثل سايبان اميدي براي يك دل خسته
تو مثل غنچه لطيفي به رنگ حسرت شبنم
تو مثل خنده ياسي و مثل غربت يك غم
تو مثل جذبه عشقي در انتظار رسيدن
در امتداد نوازش گلي ز عاطفه چيدن
تو مثل نغمه موجي غريب و آبي و ساده
شبيه شاخه گلي كه افق به چلچله داده
تو مثل چكه مهري ز سقف سبز صداقت
تو مثل گريه شعري بروي صفحه غربت
تو مثل لذت رويا تو مثل شوق نگاهي
هزار مرتبه خورشيد و صد افق پر ماهي
تو مثل لطف بهاري پر از شكوفه خواندن
تمام هستي من شد ميان شعر تو ماندن
تو مثل هر چه كه هستي مرا به نام صدا كن
براي اين دل سرگشته وقت صبح دعا كن
 

همان رنگ و همان روي
 همان برگ و همان بار
 همان خنده ي خاموش در او خفته بسي راز
 همان شرم و همان ناز
همان برگ سپيد به مثل ژاله ي ژاله به مثل اشك نگونسار
 همان جلوه و رخسار
 نه پژمرده شود هيچ
 نه افسرده ، كه افسردگي روي
 خورد آب ز پژمردگي دل
 ولي در پس اين چهره دلي نيست
گرش برگ و بري هست
ز آب و ز گلي نيست
هم از دور ببينش
 به منظر بنشان و به نظاره بنشينش
 ولي قصه ز اميد هبايي كه در او بسته دلت ، هيچ مگويش
مبويش
كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند
 مبر دست به سويش
كه در دست تو جز كاغذ رنگين ورقي چند ، نماند

 

دختر كنار پنجره تنها نشست و گفت
اي دختر بهار حسد مي برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستي ترا
با هر چه طالبي بخدا مي خرم ز تو
 بر شاخ نوجوان درختي شكوفه اي
با ناز ميگشود دو چشمان بسته را
ميشست كاكلي به لب آب تقره فام
آن بالهاي نازك زيباي خسته را
خورشيد خنده كرد و ز امواج خنده اش
بر چهر روز روشني دلكشي دويد
موجي سبك خزيد و نسيمي به گوش او
رازي سرود و موج بنرمي از او رميد
خنديد باغبان كه سرانجام شد بهار
ديگر شكوفه كرده درختي كه كاشتم
دختر شنيد و گفت چه حاصل از اين بهار
 اي بس بهارها كه بهاري نداشتم
خورشيد تشنه كام در آن سوي آسمان
گويي ميان مجمري از خون نشسته بود
مي رفت روز و خيره در انديشه اي غريب
دختر كنار پنجره محزون نشسته بود

از زندگی متنفرم / اما تو را دوست دارم
می خوام برم / ولی موندن رو دوست دارم
می خوام از یادم بری / ولی یادت رو دوست دارم
می خوام خوشحال باشم / اما غم تو رو هم دوست دارم
می خوام زندگی کنم / اما مرگ رو هم دوست دارم
می خوام با تو باشم / اما تو من رو نمی خوای
می خوام بهم بگی برو بمیر / اما تو این رو هم از من نمی خوای
می خوام بگم که رفتی / ولی چطور وقتی تو هستی؟؟؟